Akwedukt w Zaghouanie

Akwedukt w Zaghouanie, ten rzymski, który dostarczał wodę z Zaghouanu do Kartaginy, pozostaje imponującym dziełem. Zbudowany za panowania cesarza Hadriana, między 120 a 131 rokiem, akwedukt ten przeszedł wiele przygód.

Zburzony przez Wandali w 409 roku, został odbudowany przez Belizariusza w 534 roku. Dzieło zostało ponownie przerwane podczas oblężenia Kartaginy przez Arabów w 698 roku. Następnie został odrestaurowany przez Fatymidów w X wieku, a następnie powiększony i skonsolidowany przez Hafsydów, którzy zbudowali odnogi w XIII wieku.

Wysokie kolumny tego architektonicznego arcydzieła można nadal podziwiać na wysokości Bardo w Tunisie, ale także w regionie Mohammedia i Oudna, w kierunku Zaghouanu, gdzie znajduje się źródło tego tysiącletniego akweduktu.

To w pobliżu Mohammedia budowla jest najbardziej spektakularna, z wysokimi filarami połączonymi łukami. Gdy przekracza Oued Meliane, akwedukt osiąga ponad dwadzieścia metrów wysokości.

Przyglądając się mu z bliska, można zauważyć, że metody budowy akweduktu są bardzo zróżnicowane. Niektóre są z cegły, inne z adobe lub z kamienia łamanego. Te różnice dostarczają informacji o licznych renowacjach tego budynku, który prowadzi do cystern Malga w Kartaginie i pozostaje jednym z klejnotów starożytności w Tunezji.

Ta imponująca budowla z czasów Hadriana (120 r. n.e.) łączyła Świątynię Wód w Zaghouanie z miastem Kartagina na długości 123 km. Od momentu budowy, ujęcie źródła było przeznaczone do zaopatrzenia Kartaginy w wodę. Należało więc doprowadzić wodę do miasta. W ten sposób podjęto kolosalne prace.

Wyobraźcie sobie więc:

– Łącznie 132 km sieci, czasem naziemnej (akwedukt), czasem podziemnej
– Dwie odnogi: jedna pochodząca z Zaghouanu, druga z Aïn Jouggar, dalej na południe
– Cztery ujęte źródła: dwa w Zaghouanie, dwa w Aïn Jouggar
– Przepływ szacowany na 30 000 m³/dobę produkowany w II wieku, ponownie wykorzystywany w X, XIII i XIX wieku. Niektóre odcinki są używane do dziś.